Sprawdź naszą Ofertę innych zwierząt
Podobnie jak wiele innych wiewiórek ziemnych, są one czasami nazywane pieskami preriowymi lub susłami. Nazwa suseł Richardsona pochodzi od szkockiego przyrodnika Johna Richardsona. Ale ten gryzoń z rodziny wiewiórkowatych ma wiele nazw. W Polsce przyjęto nazwę susłogon preriowy.
Występuje głównie w północnych stanach Stanów Zjednoczonych, takich jak Dakota Północna i Montana, oraz w zachodniej Kanadzie. W Dakocie Północnej otrzymał przydomek Dakrat, który pochodzi od „Dakota Rat”, czyli szczur z Dakoty. A sama Dakota Północna nazywana jest stanem Flickertail, tak jak czasami nazywa się też tę wiewiórkę. A to dlatego, że jej ogon stale drży, a flickertail oznacza "migotliwy ogon".
Susły Richardsona żyją na preriach, ale ich rosnąca liczebność i nadmierne zagęszczenie powodują ich ekspansję na obszary podmiejskie, co powoduje, że są postrzegane jako szkodniki ze względu na kopane przez nie nory. Nie jest niczym niezwykłym znalezienie wiewiórek kopiących tunele pod chodnikami i tarasami miejskich domów.
Ponieważ wiewiórki ziemne Richardsona chętnie zjadają rośliny uprawne, uważane są za szkodniki rolne. W kanadyjskim stanie Saskatchewan rolnicy zwalczają je często wysadzając ich tunele. A na początku lat 2000 organizowano tam polowania nazywane „susłowe derby”. Przyznawano w nich nagrody pieniężne za największą liczbę zabitych zwierząt, a jako dowód ich zabicia przedstawiano ich ogony.
Charakterystyczną cechą susła, która różni go od wiewiórki i świstaka, jest obecność silnie rozwiniętych worków policzkowych, w których magazynują one pokarm. Zachowanie supełków Richardsona bardziej przypomina zachowanie pieska preriowego niż typowej wiewiórki ziemnej. Zazwyczaj, gdy kopią nory, robią sobie kilka "pomieszczeń". Przeznaczają je na "sypialnię", "spiżarnię" i "pokój dzienny". Zimą hibernują w swoich „sypialniach”. Są wszystkożerne. Żywią się nasionami, orzechami, zbożami, trawami i owadami (zwłaszcza świerszczami, gąsienicami i konikami polnymi). Nasionami wypełniają swoje woreczki policzkowe, transportują je w nich do „spiżarni” i przechowują do wiosny.
Żyją w koloniach. A ostatnie badania wykazały, że wydają ultradźwiękowe sygnały alarmowe, na które reagują inni członkowie kolonii. Wiewiórki Richardsona używają dwóch dźwiękowych sygnałów alarmowych - wysokiego gwizdu i „ćwierkania”. Gwizd jest ostrzeżeniem przed drapieżnikami lądowymi, a ćwierkanie - przed ptakami drapieżnymi.
Ogon susełka Richardsona jest krótszy i mniej krzaczasty niż u innych wiewiórek ziemnych, a zewnętrzne uszy są tak krótkie, że wyglądają bardziej jak dziury w głowie. Ich długość wynosi ok. 30 cm. Po wyjściu ze stanu hibernacji waga samic może wynieść zaledwie 200g. Ale zanim ponownie zapadną w stan hibernacji, waga dorosłych samców może wzrosnąć do nawet 750 gramów.
W ostatnich latach stały się popularne jako egzotyczne zwierzęta domowe. Są one bardzo inteligentne i łatwo się oswajają.
Powrót do strony Opisy gatunków