Sprawdź naszą Ofertę innych zwierząt
Piesek preriowy zamieszkuje prerie Ameryki Północnej i jest charakterystycznym symbolem w wielu filmach o północno-amerykańskiej prerii Środkowego Zachodu.
Nazwa piesek preriowy jest błędna, gdyż nie jest on nawet daleko spokrewniony z psem. To gryzoń z rodziny wiewiórkowatych. Jednak trzeba przyznać, że ta naziemna wiewiórka swoją powierzchownością przypomina małego tłustego szczeniaka, a w razie zbliżającego się niebezpieczeństwa ostrzega stado pojedynczym szczeknięciem lub powtarzającym się szczekaniem. Pieski preriowe porozumiewają się używając szerokiej gamy różnych odgłosów. Potrafią nimi wyrazić alarm, zagrożenie, niepokój, przyjemność, nawoływanie do kontaktu. Każdy gatunek można zidentyfikować na podstawie pewnych unikalnych dla niego dźwięków.
Na pierwszy rzut oka przypomina świstaka. Podobnie jak on staje "słupka" i bacznie obserwuje otoczenie, wypatrując drapieżników. Gryzoń ten stanowi ulubiony pokarm grzechotników i sów stepowych. Ma doskonale rozwinięty zmysł wzroku i słuchu. Lecz w przeciwieństwie do świstaka nie wydaje świszczących gwizdów. Pewnie stąd nazywany jest też nieświszczukiem. Osobliwym zachowaniem jest grupowe wyskakiwanie w górę z wyprężonymi przednimi łapami.
Pieski preriowe często dotykają się nawzajem pyszczkami lub przednimi zębami, co wygląda jak pocałunek. Podobnie jak zachowania pielęgnacyjne u naczelnych, „pocałunki powitalne” piesków preriowych ujawniają złożone sieci społeczne.
Żyją w rodzinnych społecznościach, liczących do kilku tysięcy osobników. Budują rozległe systemy nor, które nazywane są "miastami". Te nory to rozgałęzione tunele z wieloma wejściami, komorami gniazdowymi i miejscami do spania. W jednym takim "mieście" może mieszkać cała rodzina, czyli nawet kilka tysięcy osobników. Każde miasto jest podzielone na dzielnice, których granice wyznaczają naturalne przeszkody. Największa opisana kolonia zajmowała obszar ponad 6 hektarów i liczyła 400 milionów osobników. Nory mają wylot na szczycie usypanego pagórka, co chroni je przed zalaniem. Są ogromną plagą pastwisk, ponieważ stanowią zagrożenie dla bydła, które często łamie nogi wpadając do nor gęsto pokrywających teren. Lejkowate wejście do nory ma zwykle szerokość około 15 cm i pilnują go obserwatorzy, wnikliwie przyglądający się okolicy. Pieski preriowe nie przesypiają zimy. Jedynie w czasie letnich upałów i niekorzystnej pogody zapadają w częściowy letarg. W naturze żywią się korzeniami, trawami, ziołami, owocami i nasionami. Nie robią zapasów w norach, lecz gromadzą podskórny tłuszcz, który spalają w okresach niekorzystnych dla zdobywania pokarmu.
Najpopularniejszym spośród 5 gatunków piesków preriowych jest czarnoogonowy (Cynomys ludovicianus). Ma brunatny koniec ogona i, jako jedyny spośród wszystkich gatunków, macha nim podczas wokalizacji. Osiąga on długość ciała do 35 cm, długość ogona do 10 cm, a ciężar ciała do ok. 1,5 kg.
Jest łatwy w hodowli. Osiąga dojrzałość płciową w wieku ok. 2 lat, a samica rodzi od 4 do 5 młodych. Świetnie nadaje się na domowego pupila. Bardzo szybko się oswaja. Można chodzić z nim na spacery na smyczy. W naszych domach możemy podawać mu gotowe mieszanki ziaren i granulaty dla gryzoni dostępne w sklepach zoologicznych oraz warzywa i owoce. Jest zwierzęciem dziennym, a najbardziej aktywny bywa rano i wieczorem.
Powrót do strony Opisy gatunków